Немаме простор за револуција.


Дали треба незадоволството од политичките елити и нивното богатење да го искажеме на улица со кршење на владините згради кои се во наша, граѓанска, сопственост или треба да се бориме за револуција во главите и народот сам да почни да размислува и да ги согледува грешките на политичките елити па да ги казнува?

Двата избори се еднакво тешки, посебно во општество како Македонија, каде голем дел од граѓаните растеле и се образовале во Југославија и нивниот мајндсет е таков што сметаат дека државата е таа која знае што е најдобро за нив. Тие сметаат дека државата е во право дури и тогаш кога носи закони на нивна штета. Како да се допри до тие луѓе? Како да им се објасни дека  државата е неефикасен потрошувач на нивните пари и таа ги крши нивните индивидуални права и слободи?

Во општество како Македонија, со образовен систем кој не дозволува туку напротив, ја уништува сета креативност за нешто ново, многу е тешко да се презентира некоја нова идеја, надвор од таа СДСМ/ВМРО реалност. Од општество, осиромашено од минатиот социјалистички систем, преку криминалната транзиција во деведесеттите која се случува и денес, стигнавме до едно црно бело општество. Има два правци преку кои можеш да егзистираш: Да заминиш надвор од државата и да работиш или да наведниш глава и да влезиш во некоја партија па да чекаш вработување во некоја државна фирма.

Зошто е тешка револуцијата во глава во Македонија?

Еве еден пример: тие што ке избегат од вакво општество што е на чекор на национал-социјалистичко, и ке отидат во некоја капиталистичка земја, ке работат таму, па ке се вратат тука и ке кажат колку е убав животот таму. Како тоа капитализмот во тие западните земји е добар ама капитализмот во Македонија е лош? Прво, зато што тука, скоро сите сме задоени со омраза кон оној што е побогат и посупешен од нас, дел од нас се такви затоа што растеле и се образовале во Југославија а другиот дел затоа што така биле воспитани од нашите родители и второ, затоа што во Македонија немаме капитализам и слободен пазар. Во Македонија имаме грабализам, што би рекла баба ми. Имаме една политичка елита што цело време, се повеќе и повеќе се збогатува. Легално додуша, преку тендери. Погледнете ги сите тие пофалби на двете партии за тоа кој какви тендери склучил. Се расфрлаат со документи и милионски суми пари на граѓаните. Што ни кажува тоа? Дека секоја партија и секој политичар што ке дојди на власт ке ја злоупотреби моќта и позицијата за легално да се збогати од нашите, граѓански пари и затоа треба да им се одземи моќта на политичарите да ги користат нашите пари и да се мешаат во нашите животи.

Ова е идеја која е различна од политиките на две најголеми партии во државава. Како да им се презентира оваа идеја на луѓе задоени со омраза кон капитализмот во Македонија кој всушност и не е капитализам( за пример: навистина верувате дека никој ама баш никој не би посакал да купи земјиште во центарот на Скопје па мораше да се продава за 71 денар по метар квадратен на фирма што е долги години соработник на актуелната власт? размислете уште еднаш.),  во општество каде медиумите, скоро сите, се  под контрола на власта и каде нема дебата на која може да се презентираат нови и различни идеи?

Ниту еден од политичарите не би се откажал од моќта што ја поседува додека е на функција и не би дозволил некој да шири идеја спротивна од нивните интереси. Ниту ВМРО, ниту СДСМ. Менување на системот од внатре е речиси невозможен кај нас.

Сега некој би рекол, ако немаме начин како да ја промениме оваа власт и да ја замениме со некоја нова и подобра преку избори, тогаш, единствено што ни останува е улица.

За да се излезе на улица треба да се има многу гнев. Кај нас има гнев ама тој не е доволен. Без разлика на тоа што во последно време се палам на палењето во Киев или во Босна, револуцијата на улица скоро и да не носи ништо добро. Има многу жртви и штета на приватна сопственост по улиците. Знам дека ке звучам контрадикторно со либертаријанската мисла и принципот на неагресија но сепак ке кажам: постојат времиња кога револуцијата на улица е единственото нешто што преостанува зашто револуцијата во глава пропаднала и затоа ке ја поддржам секоја револуција на улица, без разлика колку е насилна, чија цел ке биди намалување на моќта на државата и ке донеси ново послободно општество.

Ваквата револуција во Македонија е речиси невозможна. Погледнете ги протестите за Мартин Нешковски колку беа мирни а имаше причина  да им кажеме што значи да го убиваш и лажиш народот што треба да го штитиш. Погледнете го Бристол и споредете го со истата ситуација во Гези паркот. Погледнете ја армијата гладни и невработени што се крстат во партијата и име не менуваат. Ке направат се за партијата без разлика дали таа носи име СДСМ или ВМРО. Погледнете ги политичарите и нивните тендери, станови и автомобили. Погледнете ја армијата административци.

Во Македонија имаме, гладен, бос, изманипулиран и излажан народ без трошка желба за слободна мисла и интелектуална надградба.

Затоа во Македонија нема простор за револуција, ниту во глава, ниту на улица.

Решение? Не знам, тоа ке треба некој попаметен од мене да кажи.

Контакт со авторот:

r.jovanoski@yahoo.com

твитер: @rubinBt

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s