Каде е дното?


Вчера се запали студентски дом. Изгореа неколку соби од студентскиот дом Гоце Делчев во Скопје. Денес Јохан се врати во Македонија. Сред бел ден, во име на хероизмот на Јохан во 2001 во вид на огномет изгореа парите за реновирање на студентскиот дом.

Никогаш не сум се чудел на сите националистички изјави, полни со омраза и гнев кон ‘другите’. Напротив секогаш велев дека ке биде се полошо и полошо. Дека секој ден ке живееме во се поголем и поголем страв дека некој од “другата” страна ке дојде и ке ни го земе нашето.

Никогаш не сум се чудел на високиот процент на млад, образован и интелегентен кадар што си заминува од Македонија. Секогаш велев дека ке биде се полошо и полошо. Само до каде ке оди? Кое е тоа дно што треба да го достигниме за да сфатиме дека е доста, дека не смееме да дозволиме друг да биде газда на нашите пари и нашите животи? Иако сум оптимистмж, во животот се повеќе и повеќе сфаќам дека ке биде се полошо и полошо и дека секогаш кога ке допреме дното ке пробаме да копаме уште надолу, кон нови неуспеси и разочарувања.

Колку и да се трудам да останам позитивен, ме убива помислата дека сме срање држава. Срање држава сме дека инвестираме во национализам и омраза а не во квалитетно образование. Ги уништивме факултетите, ги корумпиравме професорите, ја пасивизиравме младината ама затоа пак денес достојно пречекавме еден херој.
Огромната спектакуларна прослава на плоштад направи кај народот да се заборави курвинското поставување споменици на неколку часа одкако се дозна новиот градоначалник во Центар. Се направи да се заборави на кредитите кои се трупаат еден врз друг, се заборави или пак скоро незабележително помина и извештајот на истражниот судија за смртта на Никола Младенов, единствената светла точка на Македонското новинарство.

Заборавивме на се но се потсетивме како е да си Македонец, како тоа да е нешто за што треба да се гордееме. Напротив, колку и да ме пцуете за ова што ке го напишам во продолжение и да ме колнете, да се биде Македонец не е гордост. Не е гордост да си млад човек во Македонија каде не смееш да зборуваш јавно зашто веднаш ке те осудат и тоа без докази. Жално е да си македонец каде владата си игра курташак со народот а посебно со младите. А каде се тие? Каде е младоста во нив? Каде е бунтовноста кон општеството?
Најверојатно лежи некаде скриена, во некоја фиока во некој штаб на некоја партија.

Партизираноста не убива. Не прави апатични и не ни дозволува да живееме слободно, да мислиме слободно, туку не учи да ги мразиме оние што не размислуваат како нас.

Омразата и национализмот кој е толку длабоко вкоренет во нашето општество може само да се уништи со образование ама по се изгледа дека на оваа држава не и требаат образовани личности. Не и требаат личности кои ке размислуваат. Спорд тоа како помина во повлијателните медиуми веста дека се запалил студентски дом, сфаќам дека ние студентите сме оставени сами на себе. Сами да се бориме против партиските книшки и корупцијата.

А како да се бори човек кога цело време е притиснат, од една страна од партиски полтрончиња што ке направат се за да се најдат на некоја “листа”, а од друга ,стравот од етикета која може да ја уништи и онаа малку светла иднина што може да ја имаме.

Како да се бори еден млад човек, полн со енергија, младост и бунтовност со општеството кое ги изгладнува и полни со страв своите граѓани?

По се изгледа дека навистина аеродромите во Скопје и Охрид се вистинскиот излез од оваа болно општество.

На еден од тие излези ке завршам и јас, како и многу други пред мене и после мене.

За жалење сме што дозволивме да живееме во вакво општество.

Мактел.мк 12.04.2013

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s